Beleggingsadvies

Belangrijke activa worden niet alleen beheerd op basis van rendementscriteria. Ze worden beheerd volgens een hiërarchie van doelstellingen. Daarom moeten prioriteiten worden gesteld tussen doelstellingen zoals:

• het behoud van kapitaal;
• het genereren van een regelmatig inkomen;
• groei op lange termijn;
• bescherming tegen inflatie;
• internationale diversificatie;
• voorbereiding op pensionering;
• overdracht op kinderen;
• bescherming van de echtgenoot;
• filantropie;
• liquiditeit beschikbaar in geval van crisis;
• vertrouwelijkheid;
• administratieve eenvoud;
• Het verminderen van familieconflicten.

Deze doelstellingen kunnen tegenstrijdig zijn. Een cliënt wil wellicht rendement, liquiditeit, zekerheid, lage belastingen en een probleemloze erfopvolgingsplanning. Dat is begrijpelijk. Maar deze doelstellingen zijn niet altijd verenigbaar. De rol van de vermogensbeheerder is juist om deze afwegingen helder in kaart te brengen.

Risicoprofilering is niet simpelweg een kwestie van de klant vragen of hij of zij 'voorzichtig', 'evenwichtig' of 'dynamisch' is. Dit soort classificatie is vaak ontoereikend. Er moeten verschillende soorten risico's worden onderscheiden:

• marktrisico;
• vastgoedrisico;
• het risico van concentratie;
• liquiditeitsrisico;
• wisselkoersrisico;
• het belastingrisico;
• het juridische risico;
• tegenpartijrisico;
• risico voor het gezin;
• politiek risico;
• het risico van bestuur;

Een vermogen kan er heel solide uitzien, maar in werkelijkheid kwetsbaar zijn. Een familie kan bijvoorbeeld veel onroerend goed bezitten, maar weinig contant geld. Ze lijken rijk, maar kunnen kwetsbaar zijn voor een huurcrisis, stijgende rentes, onverwachte reparaties of hoge erfbelastingen.

Omgekeerd kan een zeer liquide financiële portefeuille slecht gediversifieerd zijn en te sterk blootgesteld aan een valuta, een sector of een paar historische aandelen die uit gewoonte worden aangehouden.

De eerste taak van de vermogensbeheerder is daarom het opsporen van verborgen zwakke punten.

Vermogensbeheer moet gebaseerd zijn op een alomvattende vermogensallocatie. Deze allocatie moet alle bezittingen van de cliënt omvatten, niet alleen die op de bankrekening. De aanpak moet gebaseerd zijn op het indelen van de bezittingen in verschillende 'porties':

• een kasreserve voor directe behoeften en onvoorziene gebeurtenissen;
• een beschermd gebied, bedoeld om de hoofdstad te beschermen;
• een gebied met opbrengst, om inkomsten te genereren;
• een groeimarkt, blootgesteld aan meer dynamische activa;
• een vastgoedportefeuille, geoptimaliseerd op basis van rendement, locatie en liquiditeit;
• een ondernemersportfolio, indien de cliënt professionele belangen heeft;
• Een ruimte voor overdracht, gestructureerd om de toekomst van het gezin voor te bereiden.

De meest voorkomende fout is om elk bezit afzonderlijk te beheren. De bank beheert de effecten. De notaris regelt de erfenis. De accountant bekijkt de fiscale gevolgen. De makelaar praat over het huurrendement. En niemand ziet het grotere geheel. Een goede vermogensbeheerder moet deze dimensies juist op elkaar afstemmen.

Vastgoed speelt vaak een centrale rol in grote landgoederen. Het wordt echter soms overgewaardeerd, slecht getaxeerd of onvoldoende beheerd. Elk object moet worden geanalyseerd aan de hand van objectieve criteria:

• realistische marktwaarde;
• netto huurrendement;
• huurwoning beschikbaar;
• onderhoudskosten;
• toekomstig werk;
• energieprestaties;
• kwaliteit van de locatie;
• liquiditeit bij wederverkoop;
• regelgevingsrisico;
• lokale belastingen;
• methode van detentie;

Er moet een onderscheid worden gemaakt tussen waardevolle bezittingen en bezittingen die door inertie op hun plaats worden gehouden. Sommige gebouwen zijn uitstekend. Andere leggen kapitaal vast dat een laag rendement oplevert, met talrijke beperkingen en geringe vooruitzichten.

De vraag is niet: "Moeten we een pand verkopen?", maar eerder: "Verdient dit pand nog steeds een plek in het familiebezit?"

Diversificatie is essentieel. Maar het mag geen willekeurige verzameling beleggingen worden. Slimme diversificatie berust op verschillende aspecten:

• activacategorieën;
• geografische gebieden;
• valuta's;
• economische sectoren;
• investeringsduur;
• soorten inkomsten;
• liquiditeitsniveaus;
• Methoden van detentie.

Twee uitersten moeten worden vermeden.

1. Overmatige concentratie: in lokaal vastgoed, in het familiebedrijf, in een paar historische aandelen, in een valuta, in een geografische regio.
2. De verspreidingdecoratief'Te veel producten, te veel rekeningen, te veel banken, te veel structuren, te veel tussenpersonen. Dit wekt de indruk van geavanceerdheid, maar in werkelijkheid bemoeilijkt het de controle en verwatert het de verantwoordelijkheid.'

Goede diversificatie is transparant, gecontroleerd en te rechtvaardigen.

Bij vermogensbeheer zijn de kosten soms wel zichtbaar, maar zelden overzichtelijk weergegeven. Daarom is het essentieel om de volgende zaken duidelijk te consolideren:

• opleidings- en beheerkosten;
• toegangsprijzen;
• exitkosten;
• teruggaven;
• prestatiecommissies;
• interne fondsvergoedingen;
• marges op gestructureerde producten;
• bankkosten;
• transactiekosten;
• juridische en boekhoudkundige kosten;

Een middelmatig product met hoge kosten wordt zelden als zodanig gepresenteerd. Het wordt meestal verpakt in geruststellende bewoordingen. De vermogensbeheerder moet tussen de regels door kunnen lezen.

Het beheren van een aanzienlijk vermogen vereist de betrokkenheid van diverse specialisten: private bankers, advocaten, belastingadviseurs, notarissen, vastgoedexperts, accountants, verzekeraars, vermogensbeheerders, family ambtenaren, transmissieadviseurs. Het probleem is niet een gebrek aan experts. Het is vaak een gebrek aan coördinatie.

Iedereen ziet zijn eigen domein. LysImmo We beschouwen het systeem als geheel. We vervullen de rol van erfgoedarchitecten. We zorgen ervoor dat alle aanbevelingen consistent zijn, identificeren tegenstrijdigheden en waarborgen dat elke beslissing de overkoepelende strategie dient.